These ladies couldn't resist a photo opportunity, especially when they came across this titanic copy of "Quantity Surveying in 19th-century Ecuador." Chicks absolutely freak out over that book. I keep a copy in my truck at all times, just to impress the ladies.

The Scientology Basics Are Empowering

L. Ron Hubbard's basic books and lectures are filled with unbelievably powerful truths. 

Here is one person's success from studying these Scientology Basics:

 "This is an adventure.  This is the best adventure that I have had in trillions of years.  It is an adventure back to yourself.  I am me again.  From the second I started this journey I knew I was doing the most important, special, exciting thing I could possibly be doing -- but I didn't realize how much the data would relate to my own life.  I am affected by things differently now.

"If something happened to upset me, I don't go effect of it, I CAN'T because I know fully what it is.  I would almost have to completely pretend and forget who I am and what I know to be adversely effected by ANYTHING! It makes me laugh.  Actually that is what I find myself doing mostly now -- laughing, having fun, the joy of life has been restored.  When I look back to how my life was before this, as compared to after this, it's almost puzzling. 

"Now I am empowered with THE BASICS.

"One of the things I noticed that changed in my universe is that before studying the Basics I didn't believe I could do everything. I was lost to the idea of 'winning in life.' Now I know it's the ONLY thing I can do.  Because that's what I want and I am completely cause over my life and my dynamics. I had been searching for years for the answers to my existence and for the first time, I know them, and best of all, I cause them.

"In every area of my life this has completely changed it.  This adventure took me from down in the effect band and effort band into the thought band and postulate band. I postulate something and it happens, no matter what it is.  I will not stop this journey, I will not until I am entirely up The Bridge.

"One of the more amazing changes that occurred in my universe is that I stopped asking, pleading, begging for others to permit me to survive.  I actually realized that it was one of the most stupid things that a being can do.  I don't crave low toned help, it's the wrong end of the tone scale!

"I understand that I now have a responsibility as a thetan in this universe to get others up to a level where I now am. I cannot stress the importance of others doing this study and doing it in order. I was able to duplicate things and work with data I never could before, like time. I create time, I never understood this before. The Philadelphia Doctorate Course and the Phoenix Lectures as well as Scientology 8-8008 and The Creation of Human Ability are the two most OT books on the planet. I would not ahve had a shot of duplicating them to the extent I did if I hadn't studied all previous data.

"One of the most beautiful successes I had was when L. Ron Hubbard talked about how he wasn't teaching us what we already know. Yeah, wow, duh! We are thetans, we are creators. All of the power and ability we ever had still lies within us; no one can take it away.  We are not able to be trapped if we know the truth because the actuality of who we are is more powerful than any sword, more precise than any word, see, because we created the sword and we created the word.

"I look at life now as a game to be played, I look at it from a different viewpoint now, one that I thought I lost. MINE.

"L. Ron Hubbard is my best friend, and all of the people that helped me with this study of the Basics are truly a cut above.  I am now able to take a hand in creating a better civilization for all and taking some responsibility for the civilization we will become."

To my mind, the most serious objection that can be raised to such a doctrine as Marxism is this: that it can maintain itself only in the struggle for its own supremacy; as soon as it is supreme, it destroys itself and makes way for nothing better than coarse hedonism. That is why many of the young people whom you see among you today, professing to be Communists, would, I am sure, go over to the Opposition at once if Communism were to win the day.

After a month of state-hopping on the west coast, Mom finally rode back to Vancouver from Seattle. She'll fly back here in the Philippines on September 22nd. That's Carlo's birthday!

So I made one last request to Mom. Now that I've finished the final installment of the Harry Potter series, I feared of being inflicted by the Post-Potter Depression, a recently discovered psychological disorder that inflicts numerous HP fans with the fact that it's all over and that there will no longer be any HP books to look forward to.

As to immunize myself from this threat, I requested that she purchase Quidditch Through the Ages and Fantastic Beasts and Where to Find Them. They are unavailable in the bookstores here so I'm deeply hoping they'd be displayed in Canada. After all that's where the British editions are printed using recycled materials.

It has been quite a ride for Mom having stayed in Vancouver the first week, Seattle the second, Phoenix the third and Oakland the fourth, then it's a roundtrip ticket back to Seattle then finally to the point of origin; Vancouver.

Mom has always described the US as a nice place to live. But despite being surrounded by lavish choices and sophisticated foreigners, nothing could ever vaporize the loneliness that afflicted her. So it's true that happiness isn't for sale. The only ones who can give happiness to you are the ones you love and who love you.

स्वतःविषयी हे अनिल अवचट ह्यांच्या आत्मपर लेखांचे पुस्तक, पण हे आत्मचरित्र नाही. लेखकाच्याच शब्दात - “माझ्या परीने मी पूर्वायुष्यात बुडी मारून काही अनुभव किंवा दृष्टी घेऊन बाहेर येत होतो...”

पुस्तकातील ५ प्रकरणात (खरेतर दीर्घ लेखांत) लेखकाच्या आयुष्यातील महत्वाचे कालखंड/टप्पे उलगडतात.

• दहावीचं वर्ष
• डॉक्टरी
• मुक्काम नानापेठ
• धार्मिक
• संगोपन

ह्या पुस्तकाची प्रस्तावनाही सुरेख झाली आहे. लेखकाचा प्रांजळपणा, संवेदनशीलता आणि अंर्त:मुख दृष्टी जाणवत राहते. लेखकाने प्रस्तावनेत म्हटल्याप्रमाणे - ‘ह्या लिखाणने मी अधिक समंजस झालो’. हा समंजसपणा, सहिष्णुता, सौंम्यता नवीन लिखाणात प्रकर्षाने जाणवते - विषेशत: जुन्या वेध वगैरे पुस्तकांच्या तुलनेत.

दहावीचं वर्ष हा शालेय जीवनातील आठवणींचा लेख. ओतुर सारख्या लहान गावातुन पुण्यातल्या शाळेतला प्रवेश, त्यातील अडचणी, स्वतःविषयीचा न्यूनगंड, होस्टेलमधील वेगवेगळे अनुभव, स्वतःचे भरकटणे ह्याविषयी अनिल अवचट यांनी मोकळेपणाने लिहिले आहे. लेख/पुस्तक लिहितांना, ‘वडिलांना परवडत नसतांनाही, उत्तम शिक्षण मिळावे म्हणून पुण्याला महाग वसतिगृहात आणि मी मात्र तेथे पुरा बहकलो’ अशी कबुलीही देतात.

डॉक्टरी हा पुस्तकातील सर्वात प्रदीर्घ लेख आणि अनिल अवचट ह्यांच्या जीवनातील महत्वाचा कालखंड. अनेक अर्थांनी turning point म्हणता येईल असा. ह्या कालखंडाविषयी ते सविस्तर लिहितात. ह्याच दिवसांत त्यांच्या पुढिल आयुष्यावर प्रभाव टाकणा‍‌‍र्‍या अनेक घटना घडल्या. ह्याच दिवसांत ते कुमार सप्तर्षी ह्यांच्या प्रभावात आले, विविध सामजिक चळवळींमध्ये सामील झाले. ह्याच दिवसांत ते विविध अभ्यासेतर उपक्रमात सहभागी झाले. ह्या काळात त्यांनी चित्रे काढली, शिल्पं बनवली, नाटकाचे सेट, गणपतीची आरास केली, शास्त्रीय संगीत ऐकले - त्यांच्या कित्येक कलागुणांना ह्याच काळात व्यासपीठ मिळाले आणि प्रोत्साहनही! ह्याशिवाय ह्याच दिवसांत त्यांनी आंदोलने केली, रक्तदान शिबिरे घेतली, बिहारमधे टीमबरोबर अन्नकेंद्र, दवाखाना चालवला. ह्या सर्व उद्योगांमधे त्यांचा डॉक्टरीचा उत्साह मावळत होता. ईंटर्नशिप तर चांगलीच रखडली. डॉक्टरीमधे साहजिकच त्यावेळेचे डॉक्टर प्रोफेसर, त्यांचे शिकवणे, त्यांच्या लकबी, बरे-वाईट अनुभव हे देखिल लिहिले आहेत.

त्यांची पत्नी सुनंदा ह्यांची ओळखही डॉक्टरीच्या वेळेसची. त्या दोघांच्या लग्नाआधीच्या दिवसांविषयी, एकत्र सहजीवनाविषयी ह्या पुस्तकात (आणि इतर पुस्तकातही) कित्येक उल्लेख आहेत. त्या दोघांची मैत्री, नाते, सुसंवाद, सांमजस्य, sharing हा अतिशय लोभस भाग आहे. डॉक्टरी ह्या प्रकरणात स्वत:च्या उद्योगांविषयी अनिल अवचट लिहितात -

सुनंदा म्हणायची, “तुला हेच करावंसं वाटतं ना? आयुष्यभर हेच कर. मी पैसे मिळवीन. माझी प्रॅक्टिस जोरात चालेल, असा मला अगदी कॉन्फिडन्स आहे. तुला स्टुडिओला जागा घेऊ. तिथं तू हे सगळे उद्योग करीत बस.”

अर्थातच वीस-बावीसाव्या वर्षी हे romantically म्हणणे वेगळे आणि आयुष्यभर realistically निभावणे वेगळे. सुनंदा अवचट ह्यांनी हे ‘role reversal’ आणि अनिल अवचट ह्यांचा विविध क्षेत्रातील संचार, experimentation, त्यांची अनिश्चितता, चढ-उतार आणि मुलुखावेगळी जीवनशैली अतिशय समर्थपणे हाताळली. अनिल अवचट ह्यांच्या विविध क्षेत्रातील यशात सुनंदा अवचट ह्यांच्या निश्चयी, भक्कम पाठिंब्याचा आणि प्रोत्साहनाचा फार मोठा वाटा आहे. किंबहुना मुक्तांगण सारख्या उपक्रमाचे यश सुनंदा अवचट ह्यांच्या प्रयत्नांचेच आहे. अर्थातच अनिल अवचट हे श्रेय आनंदाने त्यांना देतात.

मुक्काम नानापेठ हा त्यांच्या लग्नानंतरचा ८-९ महिन्यांचा खडतर काळ. त्यांच्याच शब्दात, ‘सगळा तुटलेपणाचाच तो काळ होता.’ लोकमान्य नगरातील पांढरपेशा, मध्यमवर्गीय वस्तीतून नानापेठेतील बकाल खोलीतील मुक्काम हा प्रवास कठिणच. तो काळ अनिल अवचट ह्यांनी सहजपणे, पारदर्शीपणे शब्दांमधे चित्रीत केला आहे. वाचतांना वाचकाच्या डोळ्यासमोर चित्र उभी करणारी त्यांची शैली असाधारणच आहे. त्यांच्या चाळीतील १०x१२ खोलीतील नव्या संसाराचे वर्णन कधी मजेशीर तर कधी अंगावर काटा आणते. आपण गृहितच धरतो असा साधा चमचा, चिमटा ह्यांची खरेदीसुद्धा किती आनंद देऊ शकते? पुस्तकातील - ‘चिमटा आणला तेव्हा मी ऐटीत दुधाचं पातेलं उचलून सुनंदाला खोलीभर फिरवून दाखवल. तिनं जेव्हा टाळ्या वाजवल्या तेव्हा मी सर्कसमधले खेळाडू मान झुकवून टाळ्या स्वीकारतात तसं ऍक्टिंग केलं.’ हे वाचून हलकेच ("how cute!" style चं) एक स्मित उमटते. आपण सगळ्या सुखसुविधा असतांनाही (कि असल्यामुळेच?) असे छोटे, उस्फुर्त आनंद गमावले आहेत का असे वाटते!

ह्याच काळातील पैशाची ओढाताण, त्यांच्यातील छोटीमोठी भांडणे, त्यांतले ‘पॅटर्न’, त्यांचा सुनंदाच्या PMS शी असलेला संबंध -- त्यानंतर अनिल अवचटांचा त्या काळातील समजुतदारपणा हे वाचून भरून येते. एक नवरा म्हणून त्यांनी दिलेली साथ दाद द्यावी अशीच आहे.

ह्याच मुक्कामात त्यांची बाबा आढावांशी ओळख वाढली. त्यांच्या मैत्रीविषयी, हमालांच्या दवाखान्याविषयी, हमालांच्या हलाखीच्या जीवनाविषयी या लेखात लिहीले आहे. सुनंदा अवचट ह्यांची मुक्ताच्या वेळेसची प्रेग्नसीही ह्याच काळातील. त्या आठवणी, तसेच abortion चा अनुभव, दुरावलेली नाती हे वाचून अंगावर काटा येतो. इतक्या प्रतिकुल परिस्थीतही त्यांनी कडवटपणा येऊ न देता, एकमेकांना दोष न देता स्वीकारलेली वेगळी वाट व जीवनशैली खरच कौतुकास्पद आहे.

धार्मिक हा लेख/प्रकरण एका विशिष्ट काळाविषयी नाही - पण अनिल अवचट ह्यांच्या आयुष्यावर परीणाम करणार्‍या विविध धार्मिक व्यक्ती, धार्मिक संस्कार, कर्मकांड, चालीरिती ह्यांच्याविषयी आहे. लहानपणी अपराधीपणातून आलेली धार्मिकता, भजन-कीर्तन, घरातील धार्मिक वातावरणाचा प्रभाव ह्यापासुन ते तारुण्यातील पूर्णानंद स्वामींचा सहवासातील विविध अनुभव ह्यांचे विश्लेषण मनोवेधक आहे. सामाजिक कार्यातुन आलेला धार्मिक दंगलींचा, धर्माधारीत शोषणाचा अनुभव यांनी त्यांची मते बदललीत, तरिही धर्म हा व्यक्तिगत जीवनातील अनेक गरजा भागवतो असेही त्यांना वाटते.

अनिल अवचट लिहितात - ‘धर्म-जातींनी ग्रस्त असलेल्या या समाजाचं मन आपल्याला समजावं असं वाटतं. यासाठी ते आहे तसं पाहायला शिकलं पाहिजे.’ तरिही ते स्वतः काही वेळेस communist-socialist आणि slightly prejudiced दृष्टीकोनातून पाहातात असे वाटते. (‘मुंज’ ह्या ‘जगण्यातील काही’ पुस्तकातील लेखातही हे प्रकर्षाने जाणवते).

हा लेख व्यक्तिशः मला ह्या पुस्तकात थोडा अप्रस्तुत वाटला. पण लेखकाच्या जडणघडणीत ह्या संस्कारांचा, अनुभवांचा महत्वाचा वाटा आहे, आणि त्यांची agnostic ही भुमिका समजावुन घेण्यास मदत होते.

संगोपन हा पुस्तकातील सर्वात हृद्य भाग आणि मला सर्वात भावलेला लेख. अनिल अवचट व सुनंदा यांनी त्यांच्या दोन मुलींना (मुक्ता आणि यशोदा) कसे वाढवले ह्याबद्दल लिहिले आहे. त्या दोघांचे strong tuning आणि sharing ह्या संगोपनात जाणवते. ते दोघेही मुलींच्या संगोपनात, शिक्षणात डोळसपणे सहभागी होते. त्या दोघांच्याही वेगळ्या विचारसरणीचा, सामाजिक कार्याचा, वेगळ्या जीवनशैलीचा प्रभाव स्वाभाविकच त्याच्या मुलींवरही झाला. ते सगळंच संगोपन/parenting अतिशय friendly, involved आणि non-authoritative आहे. आणि हे लिखाणातच नाही, तर त्यांना प्रत्यक्ष भेटल्यावरही जाणवते. कित्येक वडिलांना मुला-मुलींच्या जवळच्या मित्र-मैत्रिणींची नावेही माहित नसतात आणि इथे अनिल अवचटांना मुलींच्या बाहुल्यांचीही नावे आठवतात. ह्या लेखातील ‘चिखलाने सारवलेली स्कूटर’, ‘यशोने तोडलेली चष्म्याची फ्रेम’ ह्या घटनांतून त्यांच्या वागण्यातला वेगळेपणा, मोकळेपणा आणि मित्रत्वाचे नाते लक्षात येते. कित्येक घरात वडिलांनी अशा वेळेस मुलांना चांगलाच ‘हिसका’ दाखवला असता. ‘वडिलांबद्दल ‘आदर’ वाटणे’ ह्यात प्रेमापेक्षा धाक/भीती ह्यांचाच भाग जास्त असतो. अनिल अवचट ह्यांच्या संगोपनात मात्र त्यांचे प्रेम, जिव्हाळा आणि मुलींशी असलेले घट्ट नातेही जाणवते. ते मुलींविषयी लिहितात, ‘त्यांनी मला जास्तीत जास्त आपल्यांतला समजावं अशी माझी धडपड असायची.’ ह्या प्रयत्नात ते १००% यशस्वी झाले हे दिसतेच!

त्यांच्या मुलींबाबतच्या निर्णयात त्यांची सामाजिक जाणीव, वैचारीक दृष्टी, मुलींना आपल्या संस्कृतीचा परिचय व्हावा हा विचार हे सगळंच जाणवते. दोघेही स्वत: डॉक्टर असुनही मुलींना म्युनिसिपल शाळेत घातले. त्यांच्या लिहिण्यात त्यांनी मुलांच्या शिक्षणाविषयी वाचलेली राममनोहर लोहिया, Evan Illich चे De-schooling Society सारखी पुस्तकेही येतात. वाटते, किती पालक मुलांच्या शिक्षणाविषयी असा मुळातून विचार करत असतील? फक्त महागड्या शाळा म्हणजे चांगल्या शाळा नाहीत हे त्यांना कळेल का? Public school वाढते प्रस्थ आणि त्यांना देणग्या देणारे पालक बघितले की हे फार जाणवते. अनिल व सुनंदा अवचट ह्यांची मुलांच्या शिक्षणाविषयीची दृष्टी, मुलांच्या शिक्षणातला त्यांचा सहभाग ह्यातून खूप काही घेता येण्यासारखे आहे.

त्यांचा सहभाग फक्त विचारांपुरताच नव्हता, जेव्हा मुक्ताला बालवाडीत जायचे होते आणि घराजवळ दुसरी बालवाडी नव्हती (एका बालवाडीत बाईंनी तिच्या डावखोरेपणावर टीका केली) तेव्हा त्यांनी घरातच बालवाडी सुरू केली. वाचतांना लक्षात येते की त्या बालवाडीत किंवा पुढे म्युनिसिपल शाळेत शिकतांना संस्कार केवळ त्यांच्या मुलींवरच नाही तर बरोबरीने त्यांच्या मित्र-मैत्रीणींवरही झाले. त्यांच्या घरात काम करणार्‍या प्लेमिना, लक्षी ह्याच्यांबरोबरचे त्यांचे जिव्हाळ्याचे नाते, प्लेमिनाने स्कूटरवरून पडतांना स्वत:ची पर्वा न करता मुक्तीला वाचवले तो प्रसंग हे सगळेच मनात घर करून राहतात. तसाच अंगावर काटा आणणारी घटना म्हणजे मुक्ताच्या जन्मानंतर अनिल अवचट ह्यांना एका आंदोलनात झालेली अटक. सुनंदा अवचट ह्यांचे नुकतेच सिझेरियन झालेले होते आणि अनिल अवचट ८-१० दिवस तुरूंगात. वाटते, कसे काढ्ले असतील ते दिवस त्यांनी? त्याहून महत्वाचे म्हणजे किती समजुतदारपणे हाताळला हा प्रसंग त्यांनी? खूपवेळा वाटते - सुनंदा अवचट हया psychiatrist असल्यामुळे त्यांच्या नात्यांना एक वेगळीच खोली आणि प्रगल्भता होती -- आणि बर्‍याच conflicting situations त्यांनी समंजसपणे हाताळल्या.

अनिल अवचट लिहितात, ‘पण (मी) जसा चळवळीत ओढला गेलो तसा संसारातही नकळत गुंतत चाललो होतो’. आणि त्यांचे हे गुंतणे ह्या लेखात अतिशय लोभसपणे जाणवत राहते - मग तो येरवड्याच्या घरातील मुक्तीचा पाळणा असो, तिला ढेकर येईपर्यंत थोपटणं असो की पत्रकारनगरमधील घराचे ‘मुलांसाठी सोयीचे’ design असो. ह्या सगळ्यांमधे अनिल अवचट ह्यांच्यातील प्रेमळ, मुलींच्या संगोपनात सक्रीयपणे सहभागी झालेला आणि गुंतलेला पिता हे रूप फारच भावते!

त्यांनीच म्हणल्याप्रमाणे, ‘आता मी इतका बाप झालोय की बाप नसतांना मी कसा होतो ते आठवतही नाही. एकेकाळी आपल्याला मूल नको असं वाटायचं, हे आठवूनही खरं वाटत नाही.’ हे पुस्तक वाचतांना, विशेषत: ‘संगोपन’ वाचतांना त्यांनाच काय, पण आपल्यालाही हे खरं वाटत नाही. :)

------- oOo -------

स्वतःविषयी हे पुस्तक म्हणून खूप परिणामकारक आहे. केवळ आत्मपर साहित्यलेखन यापलीकडे ते खूप काही आहे आणि हे यश केवळ अनिल अवचट यांच्या साध्या, सरळ आणि चित्रमय शैलीचं नाही. हे पुस्तक त्यांना वेगळ्या वाटेने जगतांना आलेल्या अनुभवांच्या नोंदींचे (memoirs ) आहे. त्यात कुठेही बडेजाव, आढ्यता नाही. हे अनुभव रोजच्या जगण्यातील आहेत - कुठल्याही क्रांतीच्या रोमहर्षक कथा नाही. कित्येक वेळा असे वाटते, अरे इतक्या साधेपणे आणि सहजपणे आपल्यालाही जगता आले तर? अर्थातच ते साधं आणि सहज असलं तरी सोपं नाही.

अनिल अवचट आज यशस्वी लेखक आहेत आणि त्यांच्या इतर छंदांना, सामाजिक कामांनाही प्रसिद्धी मिळाली आहे. आजची त्यांची जीवनशैली उच्च- मध्यमवर्गीय, सुखवस्तू आहे. पण जेव्हा डॉक्टरी न करता त्यांनी ही वेगळी वाट स्वीकारली तेव्हा सगळी अनिश्चितताच होती. किंबहुना आधीच्या दिवसात पैशाची ओढाताण, दुरावलेले नातेसंबंध आणि इतर अनेक अडचणीच होत्या. जमेला काही होते तर सुनंदाची समंजस साथ आणि भक्कम पाठींबा - ह्या जोरावरच ते यशस्वी झाले. खरंच कौतुक वाटते त्यांच्या निर्णयाचे जेव्हा आर्थिक स्थैर्य, सुबत्ता देणारी डॉक्टरी न करता त्यांनी फक्त लिखाण व सामाजिक कार्य करायचे ठरवले. त्या वेळेस पुढे काय होईल हे माहित नव्हते. ते conviction वेगळंच असलं पाहिजे. दाद द्यावीशी वाटते ह्याच 'follow your instincts' वृत्तीला!

त्यांच्या ह्या लिखाणातून जाणवते की त्यांचे छोटे-मोठे आनंद, समरसतेने आणि सकारत्मकतेने (positively) जगणे हे पैशांवर किंवा materialistic possessions वर फारसे अवलंबुन नाही. त्यांचे आनंद त्यांच्या सर्जनशीलतेतून निर्माण झाले आहेत, त्यांनी जोडलेल्या माणसांतून, त्यांच्या नात्यांतून निर्माण झाले आहेत. हा आनंद, हे समाधान, ही प्रसन्नता त्यांच्या व्यक्तिमत्वात तर जाणवतेच पण लिखाणातही झिरपते! Erich Fromm चे एक 'To Have Or To Be' नावाचे पुस्तक आहे. (I am dying to get my copy of this original book!) त्या पुस्तकात त्याने materialistic possessions (To Have ) आणि enjoying life & its little pleasures (To Be) ह्याविषयी लिहिले आहे. अनिल अवचट ह्यांचे ‘स्वतःविषयी’ वाचून वाटते की त्यांना हे खरंच उमगले आहे! :)

Review by - Manish Hatwalne

Blindness is the tale of a man who, while stopped at a red light, goes mysteriously blind. It's as if a veil of white has been lowered over his eyes.  Worse still, the blindness is contagious and transmits somehow between people who have only seen each other. Spooky.

But I'm being facetious. Blindness is a chilling tale of a society collapsed when one facet of our necessary senses are removed. Saramagos begins his novel with the blinded man, then widens it slightly to a small group of individuals exposed to him. He uses no names, instead referring to that first blind man as "the first blind man", thereby keeping the emphasis on the traits of the person, and strangely, making it easier to  follow his characters.

This non-naming works well, and is necessary, because Saramagos writes exceptionally long paragraph, sometimes blurring the dialogue into the action, and that into the perceptions of the characters. It's fascinating.

I'd recommend the book to anyone who's interested in the fictional what-ifs surrounding the organisation of our daily lives. By removing the characters sight, and placing them in the most hellish situations, Saramagos attempts to draw out the goodness inherent in all of us. He also demonstrates how easy it would be to fall into 'Lord of the Flies'-type brutalism.

Read the rest of this entry »

A poll on SciFi's website says that Morgan Freeman is still trying to get a film based on Arthur C. Clarke's Rendezvous with Rama. I hope it gets done. Rama is such a good book.

Also from that poll, nearly 700 humans are too stupid to live (see Response #4 and do the math, click to enlarge).

I did it once before with a previous release and it was fun, so I thought I would try it again. Here's my one on one interview with the main character of Paige's Web.

Paige Christine Webb is the #1 Events Planner in North Texas.

Shelia Goss: I heard as a single woman, you have several rules you follow. Do you care to share it with the audience?
Paige: Sure. Rule number one: Date More Than One Man. Rule number two: Never Agree to an Exclusive Relationship. Rule number three: Run Like a Track Star at the First Sign of Love.

To read the full interview, click on one of these links:

Behind the Book  - http://behind-the-book.blogspot.com/2007/08/paiges-tangled-web-revealed.html

It's My Turn to Talk - http://mycharacters.blogspot.com/2007/08/meet-paige-christine-webb-by-shelia.html

"Often the fat-free version is not much lower in calories than the regular version. For example, each low-fat Oreo cookie has 50 calories. The regular version has just over three calories more". - Brian Wansink (Author)

More on his Amazon Blog

During a recent experiment, a French colleague, Pierre Chandon, and I invited people to watch some commercials and a video episode of the 'Dukes of Hazzard.' We gave them bags of granola that were labeled as either 'Low-fat Rocky Mountain Granola' or 'Regular Rocky Mountain Granola,' as we described in the current issue of Journal of Marketing Research. In reality, all of the granola was low fat. While people watched the video, they ate the granola. Those given what was labeled as low-fat granola kept munching long after the other group stopped. After the movie, we weighed the remaining granola to see how much had disappeared. It turned out that those eating what they thought was low-fat granola ate 35 percent more, which translated into 192 more calories. When we offered them low-fat chocolate, they loaded up on 23 percent more calories.

More: Brian Wansink in the New York Times

by Paulo Coelho
trans. by Alan R. Clarke

My first thought upon reading the last word and closing the book to see the title on the cover was this: why did the author give his story this title? It is clear that the central character that the story revolves around is the boy, Santiago. The alchemist appears only in the latter half of the book, almost two-thirds through, and yet the book is named after this character.

However, as I pondered over it, I realised that it did make sense after all. What is alchemy about? Essentially, it is about change. Alchemists are well-known for being obsessed with the transmutation of lead into gold. They are always chasing after the elusive “Philosopher’s Stone”, a legendary substance that was believed to be a vital ingredient in transmutation or prolonging of one’s life. Thus, it would reasonable to say that one of the tenets of alchemy is the pursuit of change. More specifically, it involves refinement – improving upon something base.

That is something that everyone is familiar with, for we are all striving to improve ourselves and our lives all the time. In this sense, each and every one of us is an alchemist. We move through life changing not only ourselves but everyone we meet, just like the boy Santiago. This is the reason why The Alchemist is such a successful bestseller all over the world. The Alchemist is ostensibly a story about a simple shepherd who is merely trying to follow his dream, with some help from the supernatural along the way. However, in his journey, he influences the people he meets and brings about change in some aspect of their lives and thoughts. We can identify with this boy because he is in every one of us. Though we may not realise it, we make an impact on everyone we meet just as they make an impact on us.

This brings us to an important question: how do we prevent ourselves from losing track of who we are, with all the changes around and within us? The answer can be found in this year’s theme – ‘Ties that bind’. In the novel, the King of Salem tells the boy about realising one’s ‘Personal Legend’, which is, says the King, “…what you have always wanted to accomplish. Everyone, when they are young, knows what their Personal Legend is.” Basically, he is referring to our hopes and dreams. Everyone has dreams, and Coelho believes that we should try our best to fulfil them as far as possible. However, in our journeys, we must not forget our ties – to our family and friends. These are the people who will keep us rooted to our true identities.

The Alchemist is a novel that will appeal to most people, if not all, because its themes (and there are many; I have merely touched on one) are timeless and relevant. The language is romantic and poetic, if the translation of Alan R. Clarke is anything to go by, and phrases of wisdom occur sporadically throughout the novel, making it particularly inspirational and readable for people of all ages.